Linda Thulin: een carrière én een melkveestapel opbouwen op Hamra Farm

Het is een verhaal over hoe een vroege liefde voor dieren uitgroeide tot een carrière, en over het opbouwen van iets blijvends: een veestapel, een team en een schat aan kennis en ervaring. Bij DeLaval inspireert ze ons elke dag opnieuw.

Sommige mensen groeien op in de landbouw. Anderen vinden er stap voor stap hun weg naartoe, dier voor dier, verantwoordelijkheid voor verantwoordelijkheid.

Linda behoort tot die laatste groep. Ze groeide op in een buitenwijk van Stockholm en volgde haar passie voor dieren uiteindelijk naar Hamra Farm, waar ze al meer dan twintig jaar meewerkt aan de opbouw van een van de bekendste melkveestapels van Zweden.

Die liefde voor dieren, en uiteindelijk ook haar loopbaan, begon bij één grasparkiet.

"Mijn oudste zus bracht een grasparkiet mee naar huis. Al snel werd het vogeltje een geliefd onderdeel van ons gezin. Hij was slim, grappig en leerde zelfs een paar woordjes zeggen.

Kort daarna merkten de buren hoeveel interesse ik in dieren had. Ik was altijd de eerste die gevraagd werd om op katten en konijnen te passen wanneer zij weg waren."

Toen Linda tien jaar oud was, bracht haar zus een veel groter dier in haar leven: een paard.

"Elke dag ging ik na schooltijd met haar mee naar de manege. Dat betekende lange avonden, maar ik maakte eerst mijn huiswerk, at snel iets en bracht daarna tijd door tussen de paarden. Daar leerde ik de waarde van hard werken én van een goede nachtrust. Ook de meeste weekenden bracht ik op stal door.

Als ik niet tussen de paarden was of op de dieren van de buren paste, was ik aan het tekenen of schrijven. Toen het moment kwam om na te denken over mijn toekomst, had ik daarom twee dromen: werken met dieren of iets doen met schrijven en tekenen."

Toen het tijd werd om een studierichting te kiezen op de middelbare school, koos Linda voor haar passie voor dieren en landbouw en startte ze een opleiding in de basisprincipes van de agrarische sector.

In Zweden kiezen leerlingen een specifieke studierichting en volgen zij gedurende drie jaar een opleiding binnen dat vakgebied als onderdeel van hun middelbareschoolopleiding.

"Mijn plan was om na school direct aan het werk te gaan, ervaring op te doen op verschillende bedrijven en daarna verder te studeren aan een agrarische hogeschool."

Ze stuurde sollicitaties naar boerderijen in de regio Stockholm. De eerste reactie die ze kreeg, kwam van Hamra Farm. Achteraf bleek dat het begin van precies het juiste pad, alsof het voorbestemd was.

Toch moest ze eerst nog bewijzen dat ze geschikt was voor het werk.

"Tijdens mijn eerste sollicitatiegesprek maakte iemand een opmerking over mijn postuur en vroeg zich af of ik wel sterk genoeg zou zijn voor de functie. Dat maakte me onzeker, maar gaf me ook extra motivatie om te laten zien wat ik kon.

Het team van veehouders was ontzettend behulpzaam en ondersteunend. Ik heb enorm veel van hen geleerd."

Na twee jaar op Hamra Farm voelde Linda geen behoefte om naar een ander bedrijf te vertrekken. Toch wilde ze graag verder studeren. Om toegelaten te worden tot een agrarische opleiding had ze aanvullende vakken nodig, waaronder wiskunde, scheikunde en natuurkunde. Daarom verhuisde ze naar een school in Midden-Zweden.

Het leven en studeren ver weg van huis bracht haar echter tot nieuwe inzichten. Door de afstand tot haar familie realiseerde ze zich dat ze niet langdurig van hen gescheiden wilde zijn. Daardoor liet ze ook het idee varen om een universitaire landbouwopleiding te volgen, aangezien die eveneens ver van huis zou plaatsvinden.

Ze besefte dat er niets mis is met het aanpassen van je plannen. Omdat ze dicht bij haar familie wilde blijven, koos ze ervoor haar studie voort te zetten in Stockholm.

Daar betekende een andere locatie ook een andere studierichting. Linda koos voor biologie en verdiepte zich volledig in het academische leven. Ze raakte gefascineerd door haar vakgebied en begon te dromen van een loopbaan als onderzoeker.

"Ik genoot enorm van het studentenleven. Ik wilde een masterdiploma biologie behalen en droomde ervan wetenschapper te worden. Jarenlang de natuur in trekken, antwoorden zoeken, patronen herkennen, specialist worden en diep in een onderwerp duiken.

In mijn laatste studiejaar schreef ik mijn masterscriptie aan het Zoölogisch Instituut. Ik voerde DNA-analyses uit in het laboratorium en mijn resultaten werden gebruikt in twee wetenschappelijke publicaties. Dat was mijn eerste stap richting een mogelijke promotie."

Toch bleek dat niet het leven waar ze gelukkig van werd.

"Het jaar aan het Zoölogisch Instituut voelde erg eenzaam. Alleen in het laboratorium, alleen in de bibliotheek, alleen achter mijn bureau. Het was niet zoals ik me het leven van een onderzoeker had voorgesteld."

Naast haar studie bleef Linda in de weekenden werken op Hamra Farm om haar appartement, auto en paard te kunnen bekostigen.

Rond 2005 bevond Hamra Farm zich midden in een periode van sterke groei en ontwikkeling. Er kwam een nieuwe kalverstal, een nieuwe VMS-stal met showroomfunctie, meer koeien, meer medewerkers, veel testactiviteiten en een constante stroom bezoekers.

De toenmalige veestapelmanager Henrik Norberg had daardoor extra ondersteuning nodig. Hij vroeg Linda of zij een gedeelde leidinggevende rol wilde vervullen, met duidelijk afgebakende verantwoordelijkheden.

"Personeelsverantwoordelijkheid was een uitdaging. Het duurde een paar jaar voordat ik me daarin echt comfortabel voelde. Tien jaar lang werkte ik naast Henrik als gezamenlijk verantwoordelijke voor de veestapel. In die periode heb ik enorm veel geleerd en ontwikkeld.

Na die tien jaar voelde ik me klaar om zelfstandig de rol van veestapelmanager op me te nemen. Dat was in 2015. Ik wil nergens anders zijn. Hamra Farm is mijn plek."

Waarom blijft ze na meer dan twintig jaar nog steeds?

Volgens Linda is het de unieke combinatie van werkzaamheden en omgeving.

"Hamra Farm is een bijzondere plek om te werken. Mijn functie is moeilijk te vergelijken met andere banen. Het is de combinatie van traditioneel melkveehouden, een groot team medewerkers, het voortdurend testen van nieuwe technologieën en de instroom van mensen uit allerlei vakgebieden die hier komen leren, systemen installeren of nieuwe oplossingen testen.

Er zijn veel overleggen, veel verschillende perspectieven en manieren van denken. En omdat de boerderij ook een showroom is, moeten we het goede voorbeeld geven. We moeten uitblinken in wat we doen."

Ook Hamra Farm blijft zich ontwikkelen. Een belangrijk voorbeeld daarvan is de grote uitbreiding die in 2025 werd afgerond. Daarmee werd de rol van het bedrijf als zowel commercieel melkveebedrijf als innovatiecentrum verder versterkt.

Voor Linda is die voortdurende ontwikkeling een belangrijke reden om te blijven.

De kracht van afwisseling

Wat Linda vooral waardeert, is de balans in haar werk.

"Ik hou van de balans tussen fysiek werk in de stal en administratief werk op kantoor. Tussen dagelijkse planning en langetermijnplanning. Soms moeten beslissingen direct genomen worden, terwijl je op andere momenten juist de tijd hebt om goed na te denken.

Er zit zoveel voldoening in het naar buiten laten van de koeien in het voorjaar en het gevoel van rust wanneer ze in de herfst weer veilig binnen zijn. Je voert een pasgeboren kalf voor het eerst en voelt direct een band ontstaan. Je repareert op handen en knieën een kapotte mestschuif. Je helpt een ziek dier herstellen, en soms lukt dat ondanks alles niet. Je maakt leven en dood van dichtbij mee."

Daarnaast kijkt ze graag naar het grotere geheel.

"Ik werk met een complete veestapel en bouw aan een sterke, hoogproductieve kudde. Ik werk met fokstrategieën, voerstrategieën en managementsystemen voor koeienverkeer, dagelijkse routines en prestatie-indicatoren.

Er zijn dagelijkse, wekelijkse en maandelijkse evaluaties. En gelukkig zijn er veel mensen om mij heen die helpen om alles draaiende te houden. Soms voel ik me als een spin in het web."

Tegelijkertijd zijn het juist de kleine momenten die minstens zo belangrijk zijn.

"Soms blijf ik even stilstaan bij een ontmoeting met een koe. Je kijkt haar aan en weet wie ze is. En je merkt dat zij jou ook kent.

In gedachten zeg ik dan: 'Hoi. Hoe gaat het met je? Ik zie je. Fijn om te zien dat alles goed gaat. Ik moet weer verder.' En dan voelt mijn hart toch even wat warmer. Er wordt iets uitgewisseld in dat oogcontact."

Welke eigenschappen heb je nodig?

Volgens Linda draait het niet alleen om vaardigheden, maar vooral om de juiste instelling.

"Je moet oog hebben voor individuen: dieren, mensen én machines. Je moet waardering hebben voor dagen vol routines die elke dag hetzelfde lijken, gecombineerd met situaties die je nooit kunt plannen.

Je moet het prettig vinden om zowel je lichaam als je hoofd te gebruiken en niet bang zijn om vies te worden. Zeker als je er ook voldoening uit haalt om dingen netjes en op orde te brengen.

Koeien zijn geweldige, bijzondere en liefdevolle dieren. Dit is niet zomaar een baan, het is een levensstijl. En ik geloof dat die levensstijl je sterk houdt. Ik werk al het grootste deel van mijn leven op Hamra Farm en daar ben ik ontzettend dankbaar voor."